tuin Interpolis
Jaar: 1998
Categorie: landschapsarchitectuur
Locatie: Spoorlaan 298
Plaats: Tilburg, Noord-Brabant
Ruimte: openbare ruimte algemeen
Materiaal: diverse materialen
In opdracht van: Interpolis Tilburg
Begeleider: 0nbekend
De tuin van het hoofdkantoor van Interpolis in Tilburg beslaat twee hectare. Ze bestaat uit een grote en kleine, min of meer driehoekige vorm die worden afgeschermd door heggen en een stalen omheining voorzien van een patroon van hulstbladeren. De landschapsarchitecten van West 8, die eveneens het Schouwburgplein in het centrum van Rotterdam vormgaven, werd verzocht om hun ontwerp voor de tuin af te stemmen op het eraan grenzende, monumentale hoofdkantoor. Daarom koos West 8 voor het planten van hoge dennenbomen om de tuin in balans te houden met de door de architect Bonnema ontworpen toren. De rode wandelpaden en lage watertableaus, in lengte variërend van 20 tot 85 meter, vormen een asymmetrisch patroon in het gras dat het grootste oppervlak beslaat. Deze platte vormen creëren een sterk perspectivische werking, die continu verandert. De overgang van gebouw naar tuin is subtiel opgelost door een langgerekt plateau bekleed met leisteen. Deze bedekt de stammen van de erin geplante bomen, waardoor alleen de kruin zichtbaar is. De tuin vormt naast een plezierige en ontspannen ruimte voor publiek en werknemers ook letterlijk een groene werkomgeving. Er zijn computeraansluitingen aangelegd, waarmee direct aangesloten kan worden op het netwerk in het hoofdgebouw.
Hoewel West 8 zich beschouwt als een interdisciplinair bureau voor landschapsarchitectuur, was het niet erg blij met de toevoeging van het kunstwerk ‘The Lighter Side of Gravity Part II’ van Niek Kemps. Adriaan Geuze van West 8: ‘Wij ontwierpen een bos van douglassparren die zo hoog kunnen reiken dat de onderbouw van het nurkse kantoor erdoor gerelativeerd wordt. (…) We kozen voor een droge bedding van leisteenplaten met daaroverheen een abstracte houten brug. De brug en het leisteen zijn de ziel van de tuin. De andere opgave was de kunstopdracht, in dit geval aan Niek Kemps. Wij waren erg blij met hem totdat hij aan het werk ging. Hij ziet de natuursteen in de tuin en ontwerpt een lijn van 120 meter schuin over de brug en de droge bedding. Langs deze lijn heef hij gezeefdrukte glasplaten in koperen bokken geplaatst. Hij eist dus onze tuin volledig op. Deze tuin is geen wasteland of een onschuldige tuin van plantjes en borders. Als een kunstenaar daarnaar kijkt als een soort decor, doet hij ons ontwerp te kort.’ Deze uitspraak van Adriaan Geuze illustreert hoe precair de samenwerking kan zijn tussen architect, landschapsarchitect en kunstenaar. (AvdB/IC)